bir harf yazılmadan emir bekler tanrıdan gözlerin ahengidir gözlerimin salise gibidir bizli saatler Ay'ın beklemesi Güneş'i bir öğle vakti bir özlemek bu içinde sen varsın bir dünya var bir muhabbetimiz sensiz güzellikten yoksun herşey sonra gülümsüyorsun en güzel şiir bu içinde sen varsın yokluğun ve varlığın savaşı hakim galibi biz çıkacağız eğer tutarsan ellerimden bütün yıldızları aydınlatabilirim bütün çiçekleri soldurabilirim bir beklemek bu içinde sen varsın İstanbul'un çaresiz bekleyişleri gibi ılık bir sonbahar gününde sonra gülümsersin ısınır dünya en güzel şiir bu içinde sen varsın gözlerinden kalbine kadar kervancıyım hangi durakta dursam bir kez daha aşık olurum sana ederi aşk bu ticaretin belki en zengin tüccarım dünyayı serebilirim bilirsin istersen yakarım da bir gece vakti bir çöle düşebilirim sensizlikten ölürüm kim bilir sonra gülümsersin canlanır tüm zerrelerim en güzel şiir bu içimde sen varsın
uykulara dayanamıyor dağ yağmuru uyumak ki uyanmaktan bir haber yağıyor bizler seviyoruz bizler mayışıyoruz eşliğinde dayanamıyor dayanamıyor sel alıyor gönlümüzü karanlık gecelerimiz birer felakete dönüşüyor yağmur ağlıyor bulutlar ağlıyor bizler karar veremiyoruz vermeye çalışmıyoruz çalışmak için anlamıyoruz mühim değil sussak yeter yeter mi? dağ yağmuru emek veriyor seviyorda aslında sevgiler karşılıksızdır ama hürmette öyle mühim değil yıpranıyor birinin gözleri izliyoruz sessizce sığınıyoruz yünden yumuşaklara küçük kıyametlere varmadan durum bu kıyamet esnasında göz kaşı tanımaz şimdiden kesil anlamayacağız çünkü anlamayız bizler bizler susarız susmak yeter mi? temizleniyor etrafımız dağ yağmuru şehre iniyor inene kadar doğal sevgi yıpranıyor bu kez üzülmüyor nefret ediyor bizlerden çoğu tanesine ulaşamıyoruz göz yaşlarının susarak izliyoruz bir uygunluk diliyoruz biraz daha biraz daha uyumak için sonrası aşikâr dağ yağmuru bizlere küser biz yine su...
canını unuturda sevdiğini unutamazmış insan birgün hastaysan eğer ruhum başında sabahlar dualar ederdi görmedin görmezdin yemeği unuttuk uyumayı unuttuk bir zaman bir zaman geldi adımızı unuttuk mürekkepsiz kalemlerde işitmedin işitemezdin hayal etmeyi unuttuk sevdikten çok sonra belki belki de küstük hayal kuran fikirlerimize bilmedin bilemezdin kendimi çokça unuttum üşütme korkunu taşırken kışın meczup gibi bir dolandım bir zaman yürek yangınından üşümedim hissetmedin hissedemezdin bir dileğin olurdu dileğini dilemekten seni dilemeyi unuturdum yâr ondan nasip olmadı olmayacak anlamadın anlayamazdın koklamak fiilini unutunca çocuk gibi kokunu duymadan kokuna şiir yazdım bir yürek dolusu okumadın okuyamazdın geceleri yıldızlara seni anlatırken daha bir afilli ışıldıyor ondan korkmuyorum karanlıktan affola ışığınla aydınlanan sönmedin sönemezdin bir masalsan şimdi dilime en prensten prens en kraldan kraldın asilden de asil sevmedin sevemezdin herşey bir ...